... !
پ.ن : به جای تمام حرفهایی که در دلم مانده اما نمی توان گفت
وقتی مخاطبی داری
یک مخاطب خاص و برای او می نویسی
خواه ناخواه نوشته هایت رنگ و بوی عشق می گیرد
بیشتر تفکر می کنی
و با وسواس می نویسی
اما وقتی هیچ کس مخاطب واژه هایت نیست
...
از تقدیر گریزانم
اما ...
امروز خاکستری ام
به رنگ تلخ حقیقت
گاهی که حقیقت را انکار می کنم
یاسمنی می شوم
خوش و خرم
اما
امان از حقیقت
که تار و پود هستی ام را به باد می دهد !
یک عمر پرهیز و مرارت کشیدیم و در مقابل وسوسه ها ایستادیم ولی وقتی از سر کنجکاوی به سراغش رفتیم هیچ چیز نیافتیم
جالب بود : آنچه که از آن برحذر بودم وجود نداشت !!
